Stommiteit van de week.

De verkenners (jongens van het derde tot het vijfde middelbaar) zijn dit weekend op Ardennentocht geweest. Dit is een (niet altijd even leuke) mix van stappen, in een (al dan niet kapotte) tent slapen, heerlijk eten uit een pakje bereiden op esbitblokjes in een gamel, maar toch vooral u amuseren.
Dat deze verkenners niet altijd even snugger zijn (soms zelf gewoon lomp) en erg onhandig, illustreert volgende anekdote - Met dank aan VKleider Toon:

ARDENNENTOCHT VERKENNERS 08-09

Vrijdag 13 februari 2009. We hadden om 19u40 ten laatste afgesproken met onze leden voor het station van Diest. De leden waren allemaal goed op tijd, de leiding heel nipt. Na het verdelen van de food-packets en aankopen van een Go-Pass of twee was alles gereed voor vertrek.
Yvoir was het eindstation. Daar zijn wij, toen we zelf nog verkenner waren, eens naartoe geweest. Er is daar een heel schone wandeling langs een verlaten spoorlijn. Tunnels, bruggen, en een hele hoop nostalgie dus. Ja, het plan was om zelfs op exact dezelfde plaats onze tentjes te gaan opzetten als vier jaar geleden.
22u37, onze trein stopt in het pittoreske station van Yvoir. Iedereen hijst zijn rugzak aan en gaat richting de deuren. Op dat moment slaat het noodlot toe! Veggie (nee, niet zijn echte naam) , een lid van ons, zit het dichtste bij de deur en loopt vooraan, een strategische blunder zo blijkt later. Veggie stapt dwars door de deuropening (de opening tussen de wagon zelf en de wagon-gang) en blijft natuurlijk vaststeken met zijn dwars gemonteerd matje op zijn rugzak. Na een paar seconde treuzelen, duwt een andere verkenner hem dan eindelijk de gang in. Toen stond de trein al een tijdje stil en wij beseften dat we snel uit de trein moesten of anders volledig gezien waren.
“Drukt op dieje knop, Veggie!!” En dat deed hij. Jammer genoeg wel aan de verkeerde kant, en toen hij ook die tweede stommiteit door had was het reeds te laat.
De trein vertrok.
8 minuten en kilometers verder arriveerden we in Dinant. Het was toen bijna elf uur ’s avonds. Natuurlijk reden er geen treinen meer. Niemand had nog echt veel zin om die acht kilometer nog eens extra terug te stappen. Enkel Senne, die echt scherp stond die dag, wilde absoluut terug richting Yvoir. Senne won de korte ‘leidingsdiscussie’ en we begonnen te wandelen. Langst de Maas, door Yvoir, over bruggen, door tunnels de oude spoorweg volgend. Uiteindelijk was het al na twee uur ’s nachts toen we op onze slaapplaats aankwamen, en we moesten onze tenten nog recht zetten.
Dit verhaal om te illustreren dat niet enkel Kapoenen stommiteiten uithalen op de Scouts. Ook met Verkenners maakt ge wat mee! Maar soit, het was een vet weekend, en de Veggie hebben we al lang vergeven.

de VK-leiding