TV in de tent?

De kapoenen zijn de allerkleinsten binnen de scouts. Zij zijn meestal nog nooit op kamp geweest voor ze meegaan op dat van ons.
Dat ze niet goed weten hoe een kamp in elkaar zit, wat een HUDO is en hoe die tent er nu vanbinnen uitziet, zorgt voor erg grappige uitspraken! (sommige uitspraken hebben niks met het kamp te maken, maar zijn gewoon hilarisch. Dus die zet ik er ook maar bij!)
Hier zijn er enkele:
-Julie: "Leiding, is hier ergens een lichtknop in de tent!"
-Siemen: "Mijn onderbroek zweet!"(nadat hij de té kleine short van Viktor uitdeed, waar hij een strak kontje in had)
-Lennert: "Is hier ne tv?"
-Fien: "Als ik 's nachts een nachtmerrie heb, mag ik dan naar het ziekenhuis? Dan kan de dokter uitzoeken wat er zich in mijn hoofd afspeelt."
-Sam: "Ik was aan zee, en daar was een klein meisje, maar twas echt nog een klein meisje é, en die had al tetten!" (met de nadruk op tetten)
-Kobe: "Ik kan niemeer pipi doen, mijne piemel is leeg!"
Sebastiaan (in de naïviteit van het beroepsleven): "Eerst word ik bouwvakker & daarna word ik rijk!"

Stommiteit van de week.

De verkenners (jongens van het derde tot het vijfde middelbaar) zijn dit weekend op Ardennentocht geweest. Dit is een (niet altijd even leuke) mix van stappen, in een (al dan niet kapotte) tent slapen, heerlijk eten uit een pakje bereiden op esbitblokjes in een gamel, maar toch vooral u amuseren.
Dat deze verkenners niet altijd even snugger zijn (soms zelf gewoon lomp) en erg onhandig, illustreert volgende anekdote - Met dank aan VKleider Toon:

ARDENNENTOCHT VERKENNERS 08-09

Vrijdag 13 februari 2009. We hadden om 19u40 ten laatste afgesproken met onze leden voor het station van Diest. De leden waren allemaal goed op tijd, de leiding heel nipt. Na het verdelen van de food-packets en aankopen van een Go-Pass of twee was alles gereed voor vertrek.
Yvoir was het eindstation. Daar zijn wij, toen we zelf nog verkenner waren, eens naartoe geweest. Er is daar een heel schone wandeling langs een verlaten spoorlijn. Tunnels, bruggen, en een hele hoop nostalgie dus. Ja, het plan was om zelfs op exact dezelfde plaats onze tentjes te gaan opzetten als vier jaar geleden.
22u37, onze trein stopt in het pittoreske station van Yvoir. Iedereen hijst zijn rugzak aan en gaat richting de deuren. Op dat moment slaat het noodlot toe! Veggie (nee, niet zijn echte naam) , een lid van ons, zit het dichtste bij de deur en loopt vooraan, een strategische blunder zo blijkt later. Veggie stapt dwars door de deuropening (de opening tussen de wagon zelf en de wagon-gang) en blijft natuurlijk vaststeken met zijn dwars gemonteerd matje op zijn rugzak. Na een paar seconde treuzelen, duwt een andere verkenner hem dan eindelijk de gang in. Toen stond de trein al een tijdje stil en wij beseften dat we snel uit de trein moesten of anders volledig gezien waren.
“Drukt op dieje knop, Veggie!!” En dat deed hij. Jammer genoeg wel aan de verkeerde kant, en toen hij ook die tweede stommiteit door had was het reeds te laat.
De trein vertrok.
8 minuten en kilometers verder arriveerden we in Dinant. Het was toen bijna elf uur ’s avonds. Natuurlijk reden er geen treinen meer. Niemand had nog echt veel zin om die acht kilometer nog eens extra terug te stappen. Enkel Senne, die echt scherp stond die dag, wilde absoluut terug richting Yvoir. Senne won de korte ‘leidingsdiscussie’ en we begonnen te wandelen. Langst de Maas, door Yvoir, over bruggen, door tunnels de oude spoorweg volgend. Uiteindelijk was het al na twee uur ’s nachts toen we op onze slaapplaats aankwamen, en we moesten onze tenten nog recht zetten.
Dit verhaal om te illustreren dat niet enkel Kapoenen stommiteiten uithalen op de Scouts. Ook met Verkenners maakt ge wat mee! Maar soit, het was een vet weekend, en de Veggie hebben we al lang vergeven.

de VK-leiding

Mouve la fête !

Even reclame maken: 28 februari houdt onze scouts weer zijn geweldig scoutsbal, a.k.a. Mouve la fête!
Het wordt een ongelooflijk leuk feestje met goede muziek, leuke mensen en veel drank. Allemaal komen dus!

Haver voor scouts en gidsen.

Dit filmpje is gemaakt op een zondagnamiddag door één van onze leiders.
Het is bedoeld om wat reclame te maken voor scouting Engsbergen, en om te laten zien wat voor een geweldige groep we uiteraard zijn.
Geniet ervan! (en ja, je mag jaloers zijn op het plezier dat we beleven)

we love scouts!

Ik zit al zo'n 13 jaar bij de scouts van Engsbergen. Begonnen als kleine kapoen en nu al voor het derde jaar leiding. De eerste twee jaren dat ik in leiding stond, had ik de meisjes van het derde tot het vijfde leerjaar.
Nu heb ik de allerjongsten, het tweede leerjaar. Deze groep heet de kapoenen en het zijn meisjes en jongens samen. Vermoeiend!
Het zijn lieve kinderen (de meesten toch), dus daar valt niet over te klagen. Het grote probleem is dat ze de typische scoutsspelletjes nog niet kennen.
"Mannen, we gaan potteke stamp spelen!" "Wa is daa?"
"Oke mannen, dan gaan we nu wuivertje spelen!" "leiding, ik snap het nieee"
"Dan zullen we maar pangpang doen he." "Leg da nog is uit?"
1 keer zo'n spel uitleggen is helemaal niet erg. 2 Keer ook niet. De derde keer wordt het al wat vervelender, en de vierde keer heb je al geen zin meer om moeite te doen.
Dit terzijde amuseer ik me al 13 kapot bij de scouts en ik ben van plan om dat nog wel even vol te houden!